در شماره ۳۹ نشريه چشم انداز ايران در ارتباط با خصوصي سازي مصاحبه هايي با آقايان عزت الله سحابي،  دكتر احمد ميدري و مهندس بهرام بياني انجام شده است كه خواندني است.

داریوش میم صاحب ارض ملکوت چند روزی است درباره ی سخنرانی پاپ می نویسد و نوشته هایش مناقشه ای ایجاد کرده است. درباره ی مطالب وی چند نکته گفتنی است:

۱) نوشتن و دفاع از اسلام در محیط روشنفکری وب کار دشوار و طاقت فرسایی است و چون خود تجربه اش را دارم می دانم که انسان بسیار تنها میماند، لذا اقدام به این کار کار شجاعانه ای است آنهم برای کسی که خارج از ایران زندگی میکند.

۲) مطلب بعدی جهل و تعصب کسانی است که با وی مناقشه میکنند. من در کامنتها کمتر دیدم که کسی به واقعیتهای تاریخی اشاره کند و بیشتر بر تجربیات شخصی که با توجه به سیاه نمایی امکان تحریف و ندیده گرفتن حقایق در آن بسیار است  متکی هستند بطوریکه حتی یک نفر در کامنت می نویسد که در ایران فرد مسلمان می تواند غیر مسلمان را بدون مجازات بکشد و یا اینکه تاکنون مسلمان خوب ندیده است.

 عقده گشایی به حای جستجوی حقیقت تبدیل به پارادایم حاکم بر برخی محیطهای روشنفکری شده است. اگر اینها افراد بی سوادی بودند این مطلب چندان ناگوار نبود اما مشاهده ی چنین رفتاری از انسانهای تحصیل کرده که مدعای آزادیخواهی دارند بسیار صعب است. مسلم این است که آزادی اجتماعی جز در پرتوی آزادگی درونی حاصل نمی شود.

تعصب کورکورانه و چشم بستن بروی واقعیتها زشت است خواه از طرفدار یک عامی بی سواد، خواه از طرف یک استاد دانشگاه با تیتر دکترا.